humanact.gr

Ο Πρωθυπουργός αντιμετωπίζει επιπόλαια το πολιτικό μέλλον του Α. Τσίπρα

E-mail Εκτύπωση PDF
                                   Ο Πρωθυπουργός αντιμετωπίζει επιπόλαια το πολιτικό μέλλον του Α. Τσίπρα
Έκλεισε ένας χρόνος και κάτι από τότε που ο Α. Τσίπρας ανέλαβε την διοίκηση της χώρας. Η χρονική διέλευση ήταν πυκνή γεγονότων τόσο ώστε να μη δοθεί η απαραίτητη απόσταση στον ίδιο τον Α. Τσίπρα να αφομειώσει τις πλούσιες εμπειρίες. Η μία ήταν πιο μεστή από την άλλη, η επόμενη από την προηγούμενη. Για ένα νέο άνθρωπο με τεράστιο απόθεμα ονείρων, οραμάτων και επιδιώξεων ο χρόνος αυτός αποτέλεσε ασφαλώς νέο πεδίο αγωνιώδους προβληματισμού.
Η πραγματικότητα, αυτή η πεζή διέλευση της καθημερινότητας, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό επό εκείνο που είχε φανταστεί, που είχε ενδεχομένως αναλύσει και που είχε πιστέψει ότι μπορούσε να αντιμετωπίσει. Αυτή η θάλασσα των μικροσυμφερόντων, αυτός ο ωκεανός των αντιφάσεων στην άσκηση εφαρμοσμένης πολιτικής στο διεθνή χώρο, και εκείνες οι ψυχολογικές διαταραχές των μικροφιλόδοξων αξιωματούχων  συντρόφων όταν πάτησαν το χαλί της εξουσίας, ήταν πράγματα που μόνο όταν έρθει κανείς σε άμεση επαφή μαζί τους μπορεί να αντιληθεί και φυσικά όχι από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Αλλά πάνω απ' όλα η προϊούσα διαμέριση της ελληνικής κοινωνίας, ο μικροτεμαχισμός συμφερόντων και η κυριαρχία του ανορθολογικού, που είχαν ήδη προκληθεί κατά τα προηγούμενα έτη, ήταν και είναι μαζί για γέλια και για κλάματα.
Τι θα μπορούσε πράγματι να είχε κάνει; Να τα παρατήσει και να επιστρέψει στην απολαυστική ανευθυνότητα της αντιπολίτευσης, των ανέξοδων λόγων και των φανταστικών υποσχέσεων ή να επιχειρήσει ένα σάλτο στο βαθύ κενό της ιστορίας ελπίζοντας ότι  εκεί θα ανεύρει τις ρίζες της ελληνικής κακοδαιμονίας; Γιατί μόνο όταν βρίσκεσαι στην κορυφή μπορείς να δεις τις διεργασίες στους βυθούς της κοινωνίας.
Προτίμησε να παραμείνει αλλά επιλέγοντας ένα έντιμο τρόπο. Οι εκλογές που προκήρυξε επιβεβαίωσαν τις άδολες προθέσεις του τουλάχιστον ως προς τις σχέσεις του με την λαϊκή γενική βούληση. Η συμφωνία παραμονής στην Ένωση της Ευρώπης έπρεπε τώρα να εφαρμοσθεί με οποιοδήποτε κόστος για το βιοτικό επίπεδο βραχυπρόθεσμα αλλά με όφελος μακροπρόθεσμα. Το κόστος όμως και για τον ίδιο πολιτικά ήταν πολύ βαρύ. Αποχωρήσθηκε συντρόφους και φίλους πολλών χρόνων, πολιτικές γραμμές και κομματικές οργανώσεις που μέσα τους μεγάλωσε και ο ίδιος ιδεολογικά και πολιτικά. Σε πρώτη φάση η κυριαρχία της αναγκαιότητας επί του ελεύθερου λόγου υπήρξε τερατωδώς οδυνηρή και για τον ίδιο και για τον ελληνικό λαό.  Διέθεσε κάθε απόθεμα δύναμης, στεγνώνοντας κάθε ιδεολογικό ονειρισμό και πήρε την απόφαση να κυβερνήσει αυτή την χώρα όχι με βάση το επιθυμητό που προκύπτει από την θεωρητική ανάλυση, τα κείμενα και τις ιστορικά διαμορφωμένες ιδέες αλλά με βάση το εφικτώς δυνατό που συναρτάται άμεσα με την πολιτική ωριμότητα και αυτογνωσία των πολιτών. Στο πεδίο αυτό όσοι γνωρίζουν ομολογούν ότι θα πρέπει να αφήσεις τον "καθαρό εαυτό" έξω από το γραφείο της εξουσίας, να ανέβεις στο βιοτικό ρίγκ και να διετητεύσεις ανάμεσα στα αντιμαχόμενα συμφέροντα μη γνωρίζοντας πολλές φορές πιο είναι το δίκαιο. Και απουσία μεγάλων μαζικών υποστηρικτικών κινημάτων τις αποφάσεις για την ανάδειξη του μέρος όπου βρίσκεται το δίκαιο θα πρέπει να τις πάρεις μόνο σου ή με τους έμπιστους συντρόφους σου.

Για παράδειγμα σε ποιους θα υψώσεις τον φορολογικό συντελεστή αναμένοντας περισσότερα έσοδα; Σ' αυτούς που με τον αναγνωρισμένο παραγωγικό μόχθο τους, (που ξεπερνά το δεκάωρο εργασίας,) κερδίζουν άνω των σαράντα χιλιάδων ετησίως ή σ' αυτούς  που με την παθητική τους στάση ή  εργασιακή αδράνεια δεν ξεπερνούν τα δέκα; Γιατί αν το προσεγγίσουμε συνολικά, ολιστικά, αυτός που κερδίζει ιδρώνοντας περισσότερα χρήματα καταβάλλει υψηλό κόστος στέρησης του μη εργασιακού βίου, (ελεύθερο, οικογενειακό, κλπ, χρόνο,) ενώ ο άλλος κερδίζει αξίες ίσως υψηλότερες απ' αυτές του χρήματος.   Άνευ ιδεολογικού υποστρώματος ο πολιτικός οφείλει να πάρει τη θέση του παραγωγικώς εργαζόμενου και οφελούμενου γιατί αυτός αυξάνει το πραγματικό ΑΕΠ, το οποίο μπορεί να μοιραστεί δικαιότερα τον επόμενο χρόνο και ταυτόχρονα να απαλείψει  τις συνθήκες που προκαλούν την εργασιακή απάθεια και αδράνεια του άλλου. Κάτω από την ιδεολογική τυρανία και ελλείψει λειτουργικού θεσμικού πλαισίου οι πολιτικές αποφάσεις είναι όλες λανθασμένες. 

Καθώς εισήλθαμε στο κύριο σώμα της κυβερνητικής θητείας, και μετά από ένα μικρό ταξίδι κουραστικής, μάταιας αλλά επιμορφωτικής περιπέτειας, η κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό οφείλει να λάβει αποφάσεις άνευ προσίμων και ακατάλυπτων ιδεολογημάτων. Η χώρα χρειάζεται εσπευσμένα παραγωγή προϊόντων και αξιών. Είναι απολύτως χρήσιμος αυτός που μπορεί με την νόμιμο δράση του να προσφέρει και τα δύο. Οι άλλοι που τελούν εν αδυναμία ας κάνουν χώρο στους ικανούς. Με άλλα λόγια οι πολιτικές αποφάσεις, στο μέτρο του δυνατού, είναι υποχρεωμένες να δημιουργήσουν ιεραρχίες σε κάθε επίπεδο του κοινωνικού βίου. Κλιμάκια ηγεμόνευσης σε κάθε περιοχή εργασίας και ομάδα εισοδήματος τα οποία θα πείθουν για την ορθότητα δράσεων που περιθωριοποιούν την άγονη σύγκρουση, την αδράνεια, την μεροληπτική εύνοια, την αναξιοκρατία, την ανικανότητα, τον βερμπαλισμό της εικόνας και γενικά ό,τι χρακτηρίζει τον "καπιταλισμό της παρέας". Αυτό το σύστημα δηλαδή που είνα ιδιοκτησία των υπανάπτυκτων χωρών ανά την υφήλιο.

Δυστυχώς η πολιτική συμπεριφορά του πρωθυπουργού δεν διέπεται από στοιχεία αποθεματικής οικονομίας. Καταναλώνει γρήγορα το πολιτικό του κεφάλαιο στον παρόντα χρόνο, στην παρούσα περίοδο αντί να το διασπείρει συμμετρικά στο επερχόμενο εγγύς και απώτερο μέλλον του. Γιατί ο Α. Τσίπρας έχει αποδείξει εμφανώς τουλάχιστον ότι διαθέτει ικανότητες για μακρόβια πολιτική καριέρα / παρουσία στον ελληνικό χώρο. Σωρεύει γρήγορα επεξεργασμένη εμπειρία και την μετατρέπει σε πολιτικά αποτελέσματα τα οποία, αν αναλογιστούμε τις αντιξοότητες της παρούσας συγκυρίας, ελληνικής και ευρωπαϊκής, δεν κοστίζουν περισσότερο από ό,τι εκείνα των προηγουμένων. Το κυριότερο δε όφελος που παρήχθη την περίοδο αυτή είναι ότι φωτίστηκαν οι σκοτεινές περιοχές της διαπλοκής καθώς και η έκταση τους, τουλάχιστον λεκτικά, ενώ η ομόφωνη καταγγελία της καταστρέφει την προεξάρχουσα θέση που κετείχε κατά την προηγούμενη περίοδο το συμπεριφορικό μοντέλο της "καπατσοσύνης" της πονηριάς, της ικανότητας σύναψης γνωριμιών, της σύνδεσης με τα κυκλώματα, της απόσπασησ εύνοιας, κλπ, σε βάρος των παραγωγικώς και αξιοπρεπώς εργαζόμενων.

Επίσης επιχιρεί να εφαρμόσει το υπόδειγμα λήψης αποφάσεων όλων των προηγούμενων πρωθυπουργών. Προσπαθεί δηλαδή να κυβερνήσει με τη μέθοδο των συνθέσεων. Να δημιουργήσει ζεύγματα με ασταθή ή καθόλου ισορροπία ικανοποιώντας ή δυσαρεστώντας όλες τις ομάδες εξ' ίσου και κατά τον ίδιο τρόπο. Αυτό το υπόδειγμα αν και ευρέως δημοφιλές είναι εγγενώς αντινομικό. Δείχνει ολοφάνερα ότι οι σκοποί δεν μπορούν ναν εναρμονιστούν με τα μέσα και να εξυπηρετηθούν απ' αυτά. Οι σκοποί και οι στόχοι οφείλουν να είναι διαυγείς και καρτεσιανώς διακριτοί, αλλιώς δεν είναι δυνατόν ούτε να επιλεγούν τα κατάλληλα μέσα ούτε και να υλοποιηθούν. Η σκόπιμη διατήρηση των ισορροπιών, είτε κομματικών, είτε πολιτικών είτε οικονομικών συνιστούν επιλογές αδράνειας που φαλκιδεύουν στην εκκίνηση την υλοποίηση στόχων. Αποδεικνύει αδυναμία και έλλειψη πίστης στους επιλεγμένους στόχους. Κατά συνέπεια πλήρη αποτυχία. Ενδεχομένως η πρόσκαιρη απόρριψη τους από τις ευρύτερες λαϊκές πλειοψηφίες, να στοιχίσει την πολιτική εξουσία αλλά αυτό δεν θα πρέπει να φοβίζει τον πρωθυπουργό ή και άλλους φέρελπεις αξιωματούχους.  Το μέλλον θα επαναφέρει και θα επικυρώσει την ορθότητα τους και η επανάκαμψη θεωρείται δεδομένη. Τα παραδείγματα είναι αδιάψευστα στην ελληνική πολιτική ιστορία. Ο Βενιζέλος, για να μη πάμε πιο πίσω στον Τρικούπη, ο Κ. Καραμανλής, ο Α. Παπανδρέου, συνιστούν αποδείξεις κυκλικής επαναφοράς γιατί διέθεταν την τόλμη να αναμετρηθούν με το μέλλον υποτιμώντας το ευτελές πρόσκαιρο της διατήρησης. Και αν κάτι διαθέτει άφθονο ο πρωθυπουργός αυτό είναι αντικειμενικά το μέλλον. Με όρους άμεσης πολιτικής δράσης αυτό σημαίνει ότι αν η εφαρμογή των δεσμεύσεων προσκρούσει σε μαζικές επικίνδυνες κοινωνικές αντιστάσεις, τότε μπορεί να επιλεγεί η αποχώρηση από την εξουσία ακριβώς για να διατηρηθεί και διαφυλαχθεί το ορθώς αποκτηθεισόμενο πολιτικό κεφάλαιο. Διαφορετικά η κατασπατάληση του δεν θα ωφελήσει ούτε τον ίδιο ούτε και τη χώρα.

Τέλος ωφείλω να υπογραμμίσω ότι η θέση του πρωθυπουργού σε μια χώρα είναι μία και μοναδική. Από αυτήν απορρέουν ειδικά και μοναδικά δικαιώματα και υποχρεώσεις όπως για κανέναν άλλον. Βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας όπου οι θεάσεις είναι καθαρότερες και ευληπτότερες. Απ' αυτό προκύπτει ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να προτείνει εκ της θέσεως του συνολικότερες βάσεις πληροφοριών πάνω στις οποίες θα στηριχθούν οι αποφάσεις. Μπορεί να δεχθεί πλήθος άλλων εκτιμήσεων για τα πράγματα αλλά μόνο τα δικά του πόδια θα κληθούν να φορτωθούν  τις συνέπειες των αποφάσεων.

Θ/R 


 


Dedicated Cloud Hosting for your business with Joomla ready to go. Launch your online home with CloudAccess.net.