humanact.gr

Welcome to the Frontpage

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ

E-mail Εκτύπωση PDF

                           ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

Η ενεργειακή κρίση που μαστίζει τις χώρες αυτή την περίοδο έχει κατά βάση την αιτία της στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Δευτερογενής αιτία θεωρείται η αντίδραση της ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία προχώρησε διστακτικά στην επιβολή κυρώσεων στην Ρωσία.

Μετά από τις αυξομειώσεις των τιμών κατά τον δύοντα χρόνο οι προβλέψεις για το προσεχές διάστημα θεωρούνται αβέβαιες και μάλλον χαμηλών πιθανοτήτων. Πολλοί ειδικοί διεθνείς οργανισμοί ωστόσο αψηφώντας την αβεβαιότητα στο παγκόσμιο περιβάλλον προσφέρουν προβλέψεις για την εξέλιξη των τιμών πετρελαίου και των παραγώγων του. Για παράδειγμα η Γκόλντμαν Σακς προβλέπει μείωση των τιμών κατά 10 δολάρια το βαρέλι από τα τρέχοντα επίπεδα ενώ το Διεθνές ενεργειακό φόρουμ ( IEF) προβλέπει αύξηση τους.

Οι αντιφατικότητες αυτές ενσωματώνουν τον υψηλό βαθμό αβεβαιότητας που διέπει το γεωπολιτικό πεδίο. Και τούτο γιατί ιστορικά έχει καταγραφεί ότι όλες οι ενεργειακές πετρελαιακές κρίσεις δεν είχαν οικονομική αιτιολογία αλλά γεωπολιτική, δηλαδή συγκρουσιακή διευθέτηση των διαφορών ανάμεσα σε κράτη. Έτσι και τώρα ενώ οι δυνάμεις της αγοράς πετρελαίου είναι σε θέση με μικρές διακυμάνσεις να βρουν την ισορροπία στην προσφορά και στη ζήτηση, όταν εμπλέκονται μη οικονομικοί παράγοντες όπως οι στρατιωτικές συγκρούσεις οι τιμές αρχίζουν ένα τρελό χορό ανόδου και καθόδου. Οι κρίσεις του ενεργειακού τομέα του 1974 και 1979 είχαν ως βασική αιτιολογία τους την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση, όπως η σημερινή κρίση εδράζεται στο πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας.

Πέρα από τον πόλεμο αυτό δύο ακόμα παράγοντες έχουν λόγο στην ανάπτυξη της ενεργειακής κρίσης. Ο πρώτος είναι η πολιτική που εφαρμόζει η Κίνα για να αντιμετωπίσει τον Covid 19 και ο δεύτερος είναι η μείωση του ρυθμού ανάπτυξης των δυτικών κυρίως οικονομιών λόγω του ενεργειακού πληθωρισμού. Αν εξετάσουμε τα φαινόμενα με λογικό τρόπο μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο εγκλεισμός στην Κίνα θα περιορίσει και την οικονομική δραστηριότητα και επομένως οι ρυθμοί ανάπτυξης θα μειωθούν. Αυτό θα μειώσει και τη ζήτηση για τα ενεργειακά προϊόντα. Το ίδιο θα συμβεί και στις δυτικές οικονομίες οι οποίες θα εφαρμόσουν μία συσταλτική πολιτική δηλαδή περιορισμό της φθηνής προσφοράς χρήματος για να αντιμετωπίσουν τα υψηλά επίπεδα πληθωρισμού. Και από εδώ θα έχουμε μείωση της ζήτησης λόγω της κάμψης της παραγωγικής δραστηριότητας.

Επιπρόσθετα οι κυρώσεις που επιβάλλει η Δύση στη Ρωσική ομοσπονδία έχουν ως αντίκτυπο και τη μείωση της εγχώριας παραγωγής και αυτού του ενεργειακού τομέα. Είναι πολύ πιθανό ένας κύκλος παγκόσμιας ύφεσης να τεθεί σε γρήγορη κίνηση με απροσδιόριστες ακόμα συνέπειες σε κάθε τομέα και σε κάθε χώρα.

Πάντως εκείνο που μπορεί να εξαχθεί ως συμπέρασμα είναι ότι η αναμενόμενη ύφεση των δραστηριοτήτων θα μειώσει τη ζήτηση για ενεργειακά προϊόντα με βάση το τρέχον ύψος των τιμών αφ’ ενός και το μέγεθος της προσφοράς αφ’ εταίρου. Αυτά όμως τα μεγέθη όπως ξέρουμε δεν είναι σταθερά, είναι μεταβλητά. Και όταν πρόκειται για τα ενεργειακά προϊόντα η προσφορά τους μπορεί να καθορισθεί με πολιτικές αποφάσεις. Για παράδειγμα ο ΟΠΕΚ+ συζητάει να μειώσει την παραγωγή κατά ένα ποσοστό για να διατηρήσει το ύψος των τιμών στο επιθυμητό επίπεδο. Το ίδιο και η Ρωσία αναμένεται να μειώσει την παραγωγή της από ένα έως τρία εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αν όμως οι παραγωγικές χώρες που δεν ανήκουν στον ΟΠΕΚ θέλουν να μειώσουν τις τιμές μπορούν να αυξήσουν την δική τους παραγωγή ώστε η παγκόσμια προσφορά να διατηρηθεί στα επίπεδα της ζήτησης ευνοώντας τις οικονομίες των χωρών που εισάγουν ενεργειακά προϊόντα. Η καμπύλη εξέλιξης των γενικών οικονομικών φαινομένων, αν μπορεί να υπάρξει τέτοια, έχει εμφανίσει ότι μία μέτρια ανάπτυξη στην Ε. Ένωση – 1,5 -2,5% μπορεί να επιτευχθεί ( ceteris paribus) με μια τιμή πετρελαίου ανά βαρέλι κοντά στα 50 ευρώ. Ενώ ύφεση μπορεί να καταγραφεί όταν η τιμή αυτή ξεπεράσει τα 90 ευρώ. Ανάλογα διαστήματα τιμών έχουν καταγραφεί και για τα παράγωγα πετρελαίου και το φυσικό αέριο. Συνεπώς ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας έχει οξύνει ή μάλλον θα μπορούσε να οξύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις χώρες που εξάγουν πετρέλαιο, κλπ (ΟΠΕΚ+) και στις χώρες που δεν ανήκουν στο καρτέλ. Χώρες όπως ο Καναδάς, η Νορβηγία, οι ΗΠΑ είναι πλούσιες σε ενεργειακά ορυκτά και βρίσκονται στην απέναντι όχθη με τη Ρωσία. Θα αυξήσουν τις ποσότητες που παράγουν ώστε να μειωθούν οι τιμές για να αποφευχθεί μία ύφεση ή θα προβάλλουν πρώτα τα εθνικά τους συμφέροντα τροφοδοτώντας την Ευρώπη με ακριβή ενέργεια; Αυτό είναι το μείζον ερώτημα. Το πιθανότερο σενάριο μου φαίνεται ότι είναι το δεύτερο. Και τούτο γιατί οι ΗΠΑ δεν θεωρούν τον κύριο ανταγωνιστή τους τη Ρωσία αλλά την Κίνα. Θεωρώντας ότι η Ευρώπη είναι σε θέση να αντέξει μία μικρή ελεγχόμενη ύφεση λόγω του πλούτου της θα στραφούν εναντίον της Κίνας όπου μία κάμψη της οικονομικής δραστηριότητας της, λόγω και υψηλών τιμών, εκτός του Covid 19, θα σημειώσει πολλαπλές ωφέλειες για την οικονομία και την πολιτική επιρροή της παγκοσμίως.

Με βάση όλα αυτά η βέλτιστη πολιτική για την Ε. Ένωση είναι μειώσει όσο είναι δυνατόν την κατανάλωση ενεργειακών προϊόντων, που σε πολλές περιπτώσεις γίνεται σπατάλη, ώστε να αντισταθμιστεί η δαπάνη των υψηλών τιμών και να αφήσει σε δεύτερη γραμμή την πολιτική του δήθεν μονοψωνίου δηλαδή της χαμηλής διατίμησης.

 

Κουρματζής Θάνος

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

E-mail Εκτύπωση PDF

                               ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

Θα γυρίσουμε, με το άρθρο αυτό, πίσω, φέρνοντας τον παρελθόντα χρόνο μπροστά, στο παρών, όχι για να ενταφιάσουμε τις ιδεολογίες που περιείχε και οι οποίες τον διαμόρφωσαν αλλά για να αποτιμήσουμε τις αξίες τους, με τον δέοντα σεβασμό.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν πλέον ιδεολογίες. Εξανεμίστηκαν με την κατάρρευση του συστήματος του διεθνούς διπολισμού στην ισορροπία ισχύος. Ο ψυχρός πόλεμος μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, είχε δημιουργήσει τις κατάλληλες ευκαιρίες να αναδυθούν ιδεολογίες, από τα αριστερά και από τα δεξιά του φάσματος, για να συγκαλυφθούν τα ωμά οικονομικά συμφέροντα των κοινωνικών μπλοκ και των φορέων τους.

Δηλαδή ο στόχος των ιδεολογιών ήταν να δημιουργήσουν ένα φενακισμένο κόσμο πάνω από τον πραγματικό και να φυλακίσουν εκεί μέσα τη σκέψη των ενεργών ανθρώπων και τη δράση τους. Σε μεγάλο βαθμό πέτυχαν αλλά η διάλυση του διπολισμού αφαίρεσε από τις μεγάλες δυνάμεις την αιτιολογία για την λεγόμενη πάλη των ιδεολογιών. Με άλλα λόγια, ιδρυτές των ιδεολογιών, όπως ο Μάρξ για παράδειγμα, έπεσαν θύματα των επιγόνων οπαδών τους, που προσάρμοσαν τις αρχές τους στη σκοπιμότητα των συμφερόντων τους, ταξικών ή ατομικών.

Εδώ θα ασχοληθούμε συνοπτικά με τις αριστερές ιδεολογίες και κυρίως με τον μαρξισμό και τις ποικίλες εκφάνσεις του. Ο υπαρξισμός, ο στρουκτουραλισμός και ο νεοθετικισμός της Οξφόρδης, θα περιμένουν μια άλλη φορά.

Ο Κάρλ Μάρξ πεθαίνει το 1883. Η ζωή του δεν ήταν αφιερωμένη μόνο στην επεξεργασία της επαναστατικής θεωρίας του αλλά μεγάλο μέρος της επενδύθηκε και στη πολιτική δράση. Ο Φρήντριχ Ένγκελς πεθαίνει το 1895. Τη χρονιά που επιμελήθηκε την επανέκδοση των κειμένων του φίλου του για την «Ταξική πάλη στη Γαλλία, 1848-1851». Ο γέρο Ένγκελς ήταν ο πρώτος που άρχισε να αναθεωρεί τη θεωρία που επεξεργάστηκε ο Μάρξ, με τη συμβολή του βεβαίως, στα χρόνια της νεότητας. Σκεφτόταν, με αφορμή την ανάπτυξη του συνδικαλισμού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στη Γερμανία, μήπως ήταν δυνατή η κατάληψη της εξουσίας όχι με επαναστατικά μέσα, αλλά μέσω της κοινοβουλευτικής διαδικασίας.

Περισσότερα...

ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΕΙ ΑΞΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ

E-mail Εκτύπωση PDF

ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΕΙ ΑΞΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ                             

 

Το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα περνάει δύσκολες ώρες. Η αξία του έναντι του αμερικανικού δολαρίου έχει φθάσει εκεί που ήταν το 2002, δηλαδή λίγο μόνο μετά την καθιέρωση του.

Τι ακριβώς συμβαίνει; Πως μπορεί να εκτιμηθεί το φαινόμενο, πως να αναλυθεί και αν επιτρέπεται να είμαστε αισιόδοξοι για μία αναστροφή.

Οι ισοτιμίες των νομισμάτων εξαρτώνται από την αποτελεσματικότητα των οικονομιών που εκπροσωπούν, της πολιτικής σταθερότητας των χωρών και ακόμα και της ικανότητας των σχετικών πληθυσμών να ασκήσουν θετική δράση για την αντιμετώπιση αρνητικών καταστάσεων. Φυσικά υπάρχουν και άλλοι πιο συγκυριακοί παράγοντες, οικονομικής φύσεως κυρίως, που προσδιορίζουν την συναλλαγματική αξία ενός νομίσματος. Ας πούμε τα μηνιαία ποσοστά ανεργίας ή των πλεονασμάτων/ ελλειμάτων των εμπορικών ισοζυγίων, κλπ.

Κάθε κεντρική τράπεζα εφαρμόζει μία συγκεκριμένη πολιτική για την σταθερότητα του νομίσματος της. Η πολιτική αυτή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες μεταξύ των οποίων και η σημασιολογική προτεραιότητα που δίδει η ηγεσία της στον πληθωρισμό ή στην ανάπτυξη.

Η αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα φαίνεται πως αντιλαμβάνεται διαφορετικά την τρέχουσα συγκυρία από ό,τι η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα. Αυτό σε ένα βαθμό είναι λογικό γιατί το αμερικανικό δολάριο ασκεί παγκόσμια ηγεμονία ως αποθεματικό νόμισμα ενώ το ευρώ όχι.

Ο αμερικανός κεντρικός τραπεζίτης Τζερόμ Πάουελ έχει επιδοθεί στην αύξηση των επιτοκίων κατά 75 μονάδες βάσης το τελευταίο χρόνο και προτίθεται να τα αυξήσει περισσότερο (180 μ.β) τους επόμενους μήνες. Αντίθετα η Λαγκάρντ δεν δίδει μεγάλη σημασία στην αύξηση των επιτοκίων γιατί ενώ εν μέρει η αύξηση αυτή μπορεί να αντιμετωπίσει τον υψηλό πληθωρισμό ενδεχομένως από την άλλη να εισάγει την ευρωπαϊκή οικονομία σε μία παρατεταμένη περίοδο ύφεσης. Συνεπώς το δίλημμα είναι πληθωρισμός ή ύφεση. Και στις δύο περιπτώσεις, στις ΗΠΑ ή στην Ε. Ένωση, η αύξηση των επιτοκίων, ο πληθωρισμός και η ύφεση είναι καταστάσεις που σημασιολογούνται διαφορετικά από τις ηγεσίες τους.

Η κεντρική διαφορά είναι η εξής: η οικονομία της ευρωπαϊκής ένωσης βρίσκεται πιο εκτεθειμένη στη διεθνή αγορά, δεδομένων των μεγάλων εξαγωγών της από την αμερικανική. Η μείωση της ισοτιμίας του νομίσματος της θα αυξήσει τις εξαγωγές διατηρώντας τα εξαγωγικά της προνόμια ενώ η αύξηση της αξίας του αμερικανικού δολαρίου μέσω των επιτοκίων θα δράσει έτσι ώστε να προκαλέσει μεγαλύτερες εισροές κεφαλαίων στις ΗΠΑ. Κεφάλαια από την Ευρώπη οδεύουν προς τις αμερικανικές κεφαλαιαγορές με αποτέλεσμα την μείωση της αξίας του ευρώ. Αυτό όμως δημιουργεί ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που όμως αντιμετωπίζονται από τα εμπορικά πλεονάσματα.

Το παιχνίδι θα τελειώσει όταν λήξει η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Συνέπεια της ενεργειακής διαταραχής είναι ο πληθωρισμός στην Ευρώπη και όχι ενδημικό οργανικό φαινόμενο της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Αυτός είναι και ο λόγος που η Λαγκάρντ δεν θέλει να προκαλέσει ύφεση με μία αύξηση των επιτοκίων που θα αυξήσει το κόστος του επενδυτικού κεφαλαίου και ενδεχομένως να διακόψει πολλά επενδυτικά προγράμματα των κρατών μελών. Αντίθετα ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ δεν επηρεάζεται από τον πόλεμο αλλά ενδημεί ως φαινόμενο εντός της οικονομίας. Ως εκ τούτου η εφαρμογή του κανόνα Taylor διαφέρει ως προς την εφαρμογή της νομισματικής πολιτικής από τις δύο κεντρικές τράπεζες.

Η αύξηση των επιτοκίων της αμερικανικής ομοσπονδιακής τράπεζας ενισχύει την αξία του δολαρίου γεγονός που βοηθάει στην αντιμετώπιση του πληθωρισμού χωρίς να προκαλεί ύφεση λόγω της εισροής κεφαλαίων από την Ευρώπη ενώ η αντιμετώπιση του πληθωρισμού στην Ευρώπη μόνο με την διακοπή του πολέμου μπορεί να αντιμετωπιστεί. Διαφορετικά το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού θα απειλεί τις ευρωπαϊκές οικονομίες όπως και το αυξανόμενο χρέος θα συγκρατεί τους ρυθμούς ανάπτυξης των οικονομιών.

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 08 Οκτώβριος 2022 09:39

Νοτιοανατολική Ασία ο νέος Πόλος

E-mail Εκτύπωση PDF

ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΣΙΑ : Ο ΝΕΟΣ ΠΟΛΟΣ 

Ο ίδιος ο πλανήτης από οικονομική και γεωπολιτική σκοπιά βρίσκεται σε μεγάλες αναταραχές αυτή την περίοδο. Η κρίση πετρελαίου, φυσικού αερίου, άνθρακα και τροφίμων είναι πολύ σφοδρότερη από εκείνη που γνώρισε ο κόσμος τη δεκαετία του εβδομήνατα. Η κρίση τότε είχε περιορισμένες διαστάσεις και αφορούσε μόνο το πετρέλαιο και ήταν ωστόσο ικανή να εκτινάξει σε νέα ύψη τα επίπεδα χρεών στο δυτικό κόσμο και ιδιαίτερα τα εξωτερικά χρέη της Λατινικής Αμερικής με επίκεντρο το Μεξικό. Ο πληθωρισμός και οι διαταραχές στα ισοζύγια πληρωμών πολλών χωρών είχαν δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για μία σοβαρή μείωση του βιοτικού επιπέδου κατά τη δεκαετία του ογδόντα. Η παρούσα πολυδιάστατη κρίση είναι περισσότερο απειλητική και γι' αυτό οι προσπάθειες που καταβάλλονται είναι να παραμείνει στα οικονομικά πλαίσια και όχι να επεκταθεί στο πεδίο των στρατιωτικών συγκρούσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Κατά την τελευταία εικοσαετία από την μία πλευρά η λανθασμένη γεωπολιτική των ΗΠΑ και απο την άλλη η ανάδυση και ενίσχυση χωρών όπως η Κίνα, η Ινδία, η Ρωσία και η Βραζιλία συνέστησαν ένα πλαίσιο αξιώσεων που αμφισβητεί  τη μονοπολική δομή της παγκόσμιας ισχύος. Οι χώρες αυτές αποπειρώνται να δημιουργήσουν ένα είδος αντί ηγεμονίας έναντι της αγγλοσαξωνικής κυριαρχίας παρά τις διαφορές και ενίοτε τις αντιθέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Αποπειρώνται να φέρουν σε εφαρμογή ένα πολιπολικό σύστημα παγκόσμιας διανομής οικνομικών και πολιτικών παραγόντων που θα τίθετα σε αντιδιαστολή με τις ΗΠΑ κυρίως. Δεν είναι βέβαιο ότι θα γίνει αυτό εφικτό. Και γιατί οι χώρες αυτές δεν καταφέρνουν να αθροίσουν μεγαλύτερη ισχύ από εκείνη της ατλαντικής συμμαχίας και γιατί μία πολυπολική δομή ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι ρέπει περισσότερο προς τις επιλογές των συγκρούσεων. Ο σημαντικότερος παράγοντας που τροφοδοτεί τις αξιώσεις πολυπολικότητας είναι η βούληση της Κίνας να ηγεμονεύσει οικονομικά και πολιτικά στη περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας. Ο πλούτος αυτής της περιοχής είναι τεράστιος και οι αμερικανοί δεν προτίθενται να τον εγκαταλείψουν στα σχέδια των κινέζων. Οι εξελίξεις είναι δυναμικές και είναι αυτό το στοιχείο που αυξάνει τη μεταβλητότητα και την ένταση στις διεθνείς σχέσεις. Εκείνο όμως που έχει σημασία και θα πρέπει να υπογραμισθεί είναι ότι η αύξηση του πλούτου της περιοχής, ακόμα και της ίδιας της Κίνας, είναι μεγαλοπρεπές επίτευγμα των ΗΠΑ και γενικότερα του δυτικού κόσμου. Αφού επένδυσαν τεράστια κεφάλαια στην περιοχή και αφού έφεραν αποτελέσματα ανάπτυξης δημιουργώντας μεσαίες τάξεις σε πολλές από τις χώρες εκεί, ως αποτέλεσμα της κερδοσκοπικής απληστίας τους, τώρα αγωνίζονται να διατηρήσουν την απειλούμενη ηγεμονία τους ένανται των χωρών που ενίσχυσαν. Φαίνεται πως η μάχη θα είναι σκληρή και οι ΗΠΑ δεν θα εγκαταλείψουν την περιοχή όπως εγκατέλειψαν το Αφγανιστάν και τη Μ. Ανατολή. Κάτω απο το πρίσμα αυτό, οι διαστάσεις του οποίου θα φανούν παρακάτω, θα πρέπει να αναγνωσθεί και η πρόσφατη επίσκεψη Πελόζι στην περιοχή και όχι στην εγωϊστική ξεροκεφαλιά της όπως γράφτηκε. 

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 03 Οκτώβριος 2022 10:48 Περισσότερα...

ΓΙΑΤΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑ

E-mail Εκτύπωση PDF
ΓΙΑΤΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑ
Η έντονη μεταβολητότητα που γνωρίζει ο κόσμος την τρέχουσα περίοδο αιτιολογείται από πολλούς παράγοντες. Η ισχύουσα ισορροπία μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης που καθιέρωνε τις ΗΠΑ αδιαμφισβήτητη και δεσπόζουσα ηγεμονική δύναμη παγκοσμίως έχει αρχίσει εδώ και καιρό εμφανώς να κλονίζεται.   
Χώρες που θεωρούν το εαυτό τους ισχυρό ή δυνάμει ισχυρό όπως η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, και το Μεξικό με βαθιές ρίζες αντί αγγλοσαξωνικού μένους σχεδόν αμέσως μετά την πτώση του κομμουνιστικού μπλόκ έθεταν σιγά σιγά τις βάσεις για τη σύσταση ενός αντιαμερικανικού συνασπιστμού. Επί πλέον ένα ισχυρό και φανατικό ισλαμικό κίνημα εναντίον των ΗΠΑ ξεπήδησε μετά τις αναταραχές στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, στη Λιβύη και την Αίγυπτο.  
Ως εδώ τα πράγματα δεν ανησυχούσαν τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο γιατί οι αδυναμίες που εμφάνιζαν οι αντίπαλες χώρες ήταν μεγαλύτερες από τις δυνάμεις που προσπαθούσαν να αναπτύξουν. Παρότι τις ένωνε και τις ενώνει ένα παρορμητικό μένος εναντίον των αμερικανών και ιδιαίτερα μετά το τη διοίκηση Μπους του νεώτερου οι αντιθέσεις που έχουν μεταξύ τους δεν μπορεί να θεωρηθούν αμελητέες.  Επί πλέον οι οικονομικές εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ είνα τόσο μεγάλες επενεργούσης και της παγκοσμιοποίησης που θα σκεφτούν πολλές φορές να έρθουν σε ανοικτή σύγκρουση μαζί τους. Η κυριαρχία του δολαρίου, οι μεγάλες ροές του κεφαλαίου, οι αμερικανικές επενδύσεις μέσω των πολυεθνικών και η τεχνολογία αιχμής που διαθέτουν είναι όλοι μαζί παράγοντες που μέχρι τώρα άφηναν πολύ πίσω τον οιονεί αντιαμερικανικό συνασπισμό. Ο φιλελευθερισμός στην παγκόσμια πολιτική οικονομία έχει επανακτήσει βάρος έναντι της θεωρίας του ρεαλισμού η οποία δίνει έμφαση στην ισχύ.
Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 03 Οκτώβριος 2022 12:46 Περισσότερα...

Σελίδα 1 από 17

Dedicated Cloud Hosting for your business with Joomla ready to go. Launch your online home with CloudAccess.net.